مشاور رامیار نقیب

به جای انگیزه می خوام چند تا واقعیت رو بهت بگم! تلاش نکنی بهش نمی رسی!من هم این مسیرو رفتم و می دونم چقدر سختی داره ولی هیچ منطقی قبول نمی کنه که چون سختی داره پس باید رهاش کرد و نمیشه ها رو گفت! می دونم که عادلانه نیست،بازم با وجود دونستن این، موفق شدن در این فضای پیچیده فرمول های ساده ای داره!زحمت می خواد،اذیت شدن می خواد،ادامه دادن می خواد.منم می دونم که زندگی همیشه گل و بلبل نیست،اما با هر افت و خیزی با هر سختی که حتی شاید هرکسی هم نتونه مقدارشو تصور کنه باید ادامه بدی، این مسیر این رو می طلبه! و بگم که من سال کنکور مشاور نداشتم.شاید بعد از مدتی طولانی و اذیت کننده خودکفا تونستم خودم برنامه و روتین درستمو پیدا کنم.شاید شدیدا اعتقاد داشتم اگه آدم خودش مسیرشو پیدا نکنه کی می تونه اینکارو براش انجام بده؟! البته الان هم همین باورو دارم ولی بعدا یه جورایی فهمیدم که چقدر وجود یه کمک،یکی که انگار خودش تا ته مسیرو رفته باشه و تموم سختی هاشو به جون خریده باشه،می تونست شرایط رو بهتر کنه! گاهی الان که نگاه و یادی به گذشته می کنم،می بینم چقدر بعضی اوقات الکی رو صرف آزمون و خطاهای بی جهتی کردم! بنظرم فرقی نداره هر چقدر هم هوش و استعداد در هر چیز اهمیت داشته باشه،نمی شه از خیر تجربه گذشت!من این رو بار ها توی زندگیم حس کردم. قرار نیست کسی به جای تو این مسیرو بره. در آخر خودتی و خودت که باید انجامش بدی!اما بنظرم حضورکسی که با این چالش ها مواجهه داشته و دست وپنجه نرم کرده می تونه کمک کنه که کمتر سردرگم بشی و باخیال راحت تری جلو بری.اگر بتونم سهم کوچیکی توی روشن شدن این مسیر داشته باشم،خوشحال می شم! اما اما کم لطفی کردم اگه دوباره نگم که همه چیز به خودت بستگی داره!