مشاور خاطره ابوعلی

همه چیز از اونجایی شروع شد که وقتی بچه بودم هرکسی می‌پرسید ، دوست داری چکاره بشی؟ میگفتم دکتر بچه ها 😅 این روزا منو ریوند به رشته تجربی …
سه سال گذشته که هر لحظه ش به فکر کنکور بودم اونقدری که حتی تابستون قبل پرورد به دهم رفتم قلمچی و گفتم میخوام تو تمام کلاس‌های سالیانه جامع دروس تخصصی تون شرکت کنم 😶 گذشت و گذشت تا رسیدیم به کنکوری که با خیلی تصمیم های اشتباه و تلاش‌های سطحی نتیجه ش شد یک جمله » (میخوام پشت کنکور بمونم) . گذشت و گذشت و امروز فردا های زیاد منم رسوند به کنکور دی 401 کنکوری که صفر رفتم سر جلسه و وقتی برگشتم فهمیدم که دیگه وقتشه که جدی تر بگیرم همه چیزو شروع کنم برای تیر حتی اگر دیر شده .. بازم نشد بازم صد خودمو نذاشتم بازم تکرار مکررات و صد ی سری بداقبالی های روزگار منو رسوند به گفتار درمانی ، گفتم دیگه تمومه و داستان من همینجا قراره به پایان برسه چون دیگه توان و حوصله ای برای کنکور مجدد نبود تا وقتی که رفتم دانشگاه و وارد دانشکده پزشکی شدم اما نه بعنوان دانشجوی اون رشته .. بلکه به عنوان یه دانشجوی توان بخشی که اومده فتوکپی بگیره 🫠 همون حسرت شد انگیزه .. برای تلاش دوباره اما آخرین بار
برای جون کندن و تغییر همه اشتباای گذشته
برای رسیدن به جایی ک نمی‌خواستم از 20 سالگی بشه حسرت تا آخر عمر .. حتی اگر به قیمت پشت موندن برای یک سال دیگه و انصراف از دانشگاه بشه
و در نهایت ، شد 😉