مشاور هدیه برزگر پاریزی

خلاصه ای از مسیرم:
من از کلاس اول مسیرم مشخص بود رشته تجربی و پزشکی که در انتخاب این مسیر محیط خانواده هم بی تاثیر نبود
تقریبا درسخون بودم و اهل رقابت
اولین شکستم تو این مسیر قبول نشدن در آزمون تیزهوشان ششم به هفتم بود اما ادامه دادم وارد مدرسه شاهد شدم و از سال هشتم شروع کردم برای آزمون تیزهوشان نهم به دهم خوندن و قبول شدم فهمیدم شکست جزئی از مسیر موفقیت هست
از یازدهم برای کنکور شروع کردم به خوندن اما همه چیز به اون راحتی که فکر می کردم نبود دغدغه های فراوون،ترس،ناامیدی
پدر من معلم بود همیشه تو هر کاری که میخواستم بکنم کلاس،آزمون و … فکر هزینه هاش بودم .نمی خواستم باری رو‌ دوش خانواده ام باشم و این فکر که اگه این همه خرج کنم نشه چی؟
چیزی که بیشتر از همه تو این مسیر ادم رو خسته و ناامید میکنه فکر و خیال هست
و یکی از چیزهایی که میتونه کمک کنه و تو رو تو مسیر نگه داره برای من داشتن دوست هایی بود که هدفمون یکی بود و تو شرایط روحی داغون تکیه گاهی بودیم برای هم
با همه سختی ها بالاخره پزشکی قبول شدم و خوشحالی خانواده ام رو دیدم
رمز موفقیت بنظر من ادامه دادن مسیر و کنترل فکر های مخربی هست که تو مغزته.