مشاور فاطمه سادات یزدان پناه

​انصراف یعنی یک بنای نیمه‌ساخته که آجر به آجرش را با خون‌دل بر روی هم کشته‌ای، با دست‌های خودخراب کردن؛ چرا که باور داری در این زمین، باید بنای دیگری ساخته شود. ​من انصراف دادم. بماند که در کنکور اول چه شب‌هایی را با اضطراب و کابوس به صبح رساندم و چه روزهایی که به استعداد و مسیرم در رشته‌ی ریاضی شک کردم. من فقط با درس نجنگیدم؛ با بحران‌های روانیِ سنگینی دست‌وپنجه نرم کردم که گاهی تمام توانم را فلج می‌کرد. می‌دانستم انصراف یعنی رویاروییِ دوباره با تمام این تاریکی‌ها؛ اما باور داشتم ماندن در مسیر اشتباه هزینه‌اش گزاف تر شروعی دوباره‌ست. پس آن بنا را تخریب کردم و این‌بار، خشت‌خشتِ مسیرم را با آگاهی و دید باز بالا بردم. ​حالا که به پشت سر نگاه می‌کنم، خوشحال و خرسند هستم. من تمام پیچ‌وخم‌ها و چالش‌های روحی این راه را با پوست و استخوان خود لمس کرده‌ام. امروز اینجا هستم تا کنار تو باشم؛ فرقی نمی‌کند سال اولی باشی یا پشت‌کنکوری، وسط راه تصمیم به انصراف گرفته باشی یا تغییر رشته. من تک‌تک این موقعیت‌ها، قضاوت‌ها و اضطراب‌ها را زیسته‌ام و راه عبور از آن‌ها را میدانم. اینجا هستم تا در کنار هم، بنای باشکوه آینده‌ات را بسازیم؛ بدون ترس، اصیل و هنرمندانه.