مشاور اسما مینائی

می‌خوام از روزهایی بگم که شاید برای خیلی‌ها خسته‌کننده بود، اما برای من پر از معنا و امید بود. از صبح‌هایی که با رویای پزشک شدن بیدار می‌شدم و شب‌هایی که با خیال آینده‌ای روشن چشم‌هام رو می‌بستم. راه آسونی نبود، اما هیچ‌وقت نذاشتم خستگی، ایمانم رو کم‌رنگ کنه. هر بار که چشم‌هام از خستگی می‌سوخت، با خودم می‌گفتم: «دارم به رؤیام نزدیک می‌شم.» من هیچ‌وقت نگفتم “بی‌خیال” حتی یک لحظه هم به عقب برنگشتم. با هر سختی، با هر دل‌تنگی، با هر روزی که فقط من و کتاب بودیم، یه چیز رو توی دلم محکم نگه داشتم: باور. باور به اینکه موفقیت سهم آدماییه که ادامه می‌دن، حتی وقتی همه‌چیز سخت میشه. گاهی فقط کافیه به خودت ایمان داشته باشی. همین باور ساده باعث میشه روزای خسته‌کننده تبدیل بشن به روزای رشد. من با همین باور رفتم جلو، با دلی مطمئن و با فکری پر از رویا. حالا که به آرزوم رسیدم، وقتی لبخند پدر و مادرم رو می‌بینم، می‌فهمم تمام اون شب‌های طولانی، تمام اشک‌ها و تلاش‌ها ارزشش رو داشتن. شادی اونا، پاداشی بود که از هر رتبه و هر موفقیتی شیرین‌تر بود. حس قشنگی که هیچ کلمه‌ای نمی‌تونه توصیفش کنه… به گذشته که نگاه می‌کنم، لبخند می‌زنم به دختری که خسته شد ولی ایستاد، اشک ریخت ولی ادامه داد و یاد گرفت هیچ رویایی دور نیست، اگر با ایمان و عشق دنبالش بری. برای همه‌ی کنکوری‌ها، فقط یه چیز می‌خوام بگم: خسته می‌شی، ولی ناامید نشو. سخت می‌گذره، اما می‌گذره. و یه روز، وقتی لبخند پدر و مادرت رو ببینی، می‌فهمی که همه‌چی ارزشش رو داشت.