مشاور فاطمه دهقانی

سلام رفیق کنکوری من ❤️
من فاطمه دهقانی هستم، دانشجوی پزشکی یزد.
من دوران مدرسه‌ام رو در مدارس سمپاد گذروندم؛ جایی که بیشتر بچه‌ها باهوش و بااستعداد بودن و طبیعتاً فضای رقابتی زیادی هم بین دانش‌آموزها وجود داشت. وقتی هر روز می‌دیدی همکلاسی‌هات ترازهای بالا می‌گیرن، درصدهای خوب می‌زنن و برای قبولی توی دانشگاه‌های برتر آماده می‌شن، ناخودآگاه خودت رو باهاشون مقایسه می‌کردی.

و خب، برای من این مقایسه همیشه راحت نبود.

من از اول اون دانش‌آموزی نبودم که عاشق درس خوندن باشه یا از چند سال قبل برای کنکور برنامه‌ریزی کرده باشه. اتفاقاً خیلی دیر شروع کردم به جدی درس خوندن و وقتی وارد این مسیر شدم، خیلی از اطرافیانم از من جلوتر بودن.
اوایل خیلی وقت‌ها نمی‌دونستم باید چیکار کنم.
نمی‌دونستم دقیقاً از کجا شروع کنم، چطور خودم رو به بقیه برسونم، چقدر باید درس بخونم و اصلاً آیا راهی که دارم می‌رم درسته یا نه.
هرچی بیشتر خودم رو با بقیه مقایسه می‌کردم، این حس که از بقیه عقب افتادم بیشتر می‌شد. بعضی روزها حتی نمی‌دونستم مشکل از کجاست؛ نمی‌دونستم باید بیشتر تلاش کنم، روش کارم رو عوض کنم، مسیرم رو تغییر بدم یا اصلاً هدف دیگه‌ای برای خودم انتخاب کنم.
خیلی وقت‌ها به تغییر مسیر فکر کردم. گاهی با خودم می‌گفتم شاید پزشکی برای من نیست. شاید باید هدف دیگه‌ای انتخاب کنم. شاید اگر از این مسیر بیرون بیام، همه‌چیز راحت‌تر بشه. مخصوصاً وقتی نتیجه‌ای که انتظارش رو داشتم نمی‌گرفتم، این فکرها خیلی جدی‌تر می‌شدن.

و در نهایت، من دو سال پشت کنکور موندم.

دو سالی که برای من فقط درس خوندن و آزمون دادن نبود؛ پر از بالا و پایین بود. پر از روزهایی که امیدوار بودم و روزهایی که واقعاً خسته و ناامید شده بودم. روزهایی که فکر می‌کردم دارم پیشرفت می‌کنم و روزهایی که با دیدن نتیجه‌ی آزمون یا تراز بقیه، دوباره به خودم شک می‌کردم.
خیلی جاها احساس می‌کردم گم شدم.احساس می‌کردم همه دارن جلو می‌رن و من هنوز دارم دنبال راه خودم می‌گردم. مخصوصاً وقتی می‌دیدم بعضی از همکلاسی‌ها و هم‌مدرسه‌ای‌هام یکی‌یکی به دانشگاه‌هایی که همیشه آرزوشون رو داشتن می‌رسن، این حس سخت‌تر هم می‌شد.

ولی چیزی که در نهایت باعث شد ادامه بدم این بود که فهمیدم عقب افتادن با شکست خوردن فرق داره.
اینکه مسیرم طولانی‌تر شده بود، به این معنی نبود که دیگه نمی‌تونم به هدفم برسم. اینکه بعضی‌ها زودتر از من به چیزی که می‌خواستن رسیدن، به این معنی نبود که من قرار نیست برسم.
پس دوباره خودم رو جمع کردم. سعی کردم به‌جای اینکه مدام به مسیری که بقیه طی می‌کنن نگاه کنم، روی مسیر خودم تمرکز کنم. قدم‌به‌قدم جلو رفتم، با روزهای خوب و بدش کنار اومدم و مهم‌تر از همه، با وجود تمام شک‌ها و خستگی‌ها، ناامید نشدم.
و امروز، وقتی به اون روزها نگاه می‌کنم، شاید مهم‌ترین چیزی که ازشون یاد گرفتم این باشه که همیشه قرار نیست بدونی قدم بعدی چیه. گاهی واقعاً گم می‌شی، گاهی به انتخابت شک می‌کنی و حتی ممکنه چند بار بخوای همه‌چیز رو رها کنی.
ولی این به معنی تموم شدن راه نیست.
می‌دونم چقدر سخته وقتی نمی‌دونی باید از کجا شروع کنی.
وقتی نمی‌دونی چرا با وجود تلاشت نتیجه‌ای که می‌خوای نمی‌گیری.
وقتی خودت رو با بقیه مقایسه می‌کنی.
وقتی احساس می‌کنی از همه عقب افتادی.
و حتی وقتی به این فکر می‌کنی که شاید اصلاً باید مسیرت رو عوض کنی.
برای همین دوست دارم توی این مسیر کنارت باشم؛ نه به عنوان کسی که قراره بهت بگه هیچ‌وقت خسته نشو یا همیشه انگیزه داشته باش، بلکه به عنوان کسی که خودش هم روزهایی شبیه این روزها رو داشته.
کسی که می‌فهمه ممکنه یه روز خیلی خوب درس بخونی و روز دیگه نتونی حتی به برنامه‌ات برسی. می‌فهمه ممکنه از نتیجه‌ی یک آزمون ناراحت بشی یا یه مدت احساس کنی هیچ پیشرفتی نداری. و می‌فهمه که بعضی وقت‌ها بیشتر از یک برنامه‌ی درسی، به یک نفر احتیاج داری که کنارت باشه و بگه:

«می‌دونم تا الان اوضاع اون‌طوری که می‌خواستی پیش نرفته؛ ولی بیا با هم بفهمیم قدم بعدی چیه.» 🤍

من خودم دو سال طول کشید تا به جایی که امروز هستم برسم. مسیرم همیشه راحت و مستقیم نبود و خیلی وقت‌ها خودم هم مطمئن نبودم آخرش به کجا می‌رسم.
ولی رسیدم.
و اگر الان تو هم احساس می‌کنی دیر شروع کردی، از بقیه عقب افتادی، نمی‌دونی باید چیکار کنی یا حتی داری به تغییر مسیر فکر می‌کنی، می‌خوام بدونی که این حس‌ها لزوماً به این معنی نیستن که نمی‌تونی موفق بشی.
شاید فقط هنوز راه خودت رو پیدا نکردی.

و من اینجام که کمک کنم این راه رو پیدا کنی. 🌱❤️

چون گاهی چیزی که بین تو و هدفت فاصله انداخته، ناتوانی نیست؛ فقط اینه که هنوز نمی‌دونی چطور باید خودت رو بهش برسونی.