مشاور زهرا یزدانی کچوئی

سلام دوست من!
زهرا یزدانی هستم، دانشجوی پزشکی آزاد نجف آباد.

پنج‌ساله بودم که توی مطب دکتر قلب، کلمهٔ «امیدمون آقای دکتره» را لای به لای صحبت‌های پدر و مادرها می‌شنیدم. همون‌جا یه چیزی ته دلم گفت: «من می‌خوام امید رو برگردونم به دل آدم‌ها.»
سال‌ها گذشت. درست وقتی می‌خواستم برم دبیرستان و انتخاب رشته کنم، همهٔ خونواده کرونا گرفتن و منِ تنها نمی‌دونستم باید چیکار کنم. هیچ‌کسی نبود که از پزشکی سر دربیاره. همون‌جا با خودم عهد بستم: «من می‌شم همونی که بلده.»
سال 1402 چیزی که می‌خواستم نشد. همون روز مهمونی دعوت داشتیم و یکی گفت: «تو به هیچ‌جاقرار نیست برسی.» آتیش گرفتم. گفتم سال بعد طوری می‌ترکونم که من انتخاب کنم کدوم رشته و کدوم شهر برم، نه رتبه‌م.
هیچ‌وقت روزی که با بابا و مامان از گیت ورودی دانشگاه رد شدم یادم نمیره. مامانم توی بارون با ذوق ازم عکس می‌گرفت…
حالا اینجام، همون جایی که یه روز آرزوش بود. می‌خوام برات همونی باشم که خودم تو روزای سخت نداشتمش: یه رفیقِ راه‌بلد که مسیر رو برات روشن می‌کنه، قدم‌به‌قدم کنارته، ، من بهت باور دارم.
قصهٔ تو تازه شروع شده… باهم می‌سازیمش.