مشاور ترنم میراحدی

به خودت میای میبینی تو تاریکی مطلق گیر افتادی… به عقب نگاه میکنی همه ی پل های پشت سرت خراب شده اند… مسیر تو در تویی رو جلوی پات حس میکنی که هر چقدر جلوتر میری بیشتر در هم تنیده میشه …سکوت میکنی …شانه هایت سنگین تر میشوند ؛ گویی از تحمل بار به ستوه اومدن …با خودت تکرار میکنی نه نمی شود…گاهی نمی‌شود که نمی شود که نمی شود …زانوهایت را خم میکنی در آستانه ی سقوط مطلق قرار میگیری …ناگاه نوری از قعر تاریکی با شتاب به سویت می آید…با بند بند وجودت نور را می پذیری و نهایت به سویش قدم بر میداری … آره دوست خوبم، همه ی ماهایی که تونستم به رویا و هدفمون برسیم مسیر پر پیچ و خمی رو پشت سر گذاشتیم .وجودمان سرتاسر پر از جای زخم هایی هست که رو به بهبودی اند و ثمره ی آن زخم ها تجربه ای بود که تو این مسیر به دست آوردیم و قراره اونو با شما به اشتراک بذاریم تا مسیر کنکوریت هموارتر بشه.