مشاور فاطمه نقویان

سلام من فاطمه نقویان هستم دانشجوی پزشکی دانشگاه علوم‌پزشکی بجنورد
متوسطه اول و دوم دانش اموز سمپاد بودم و همونطوری که همه میدونن وقتی توی مسیر سمپاد قرار بگیری مجبوری همیشه درحال درس خوندن باشی و همه ازت انتظار بهترین نتیجه رو دارن .
از بچگی رویای پزشک شدنو داشتم اونم تو خانواده ای که هیچکس پزشک نبود و هیچکس این مسیرو نیومده بود و چون تک فرزند بودم همین باعث میشد توقع ازم بالاتر بره و کار من سخت تر بشه.
دهم و یازدهم ازمونای کانون شرکت میکردم اما خیلی جدی نمیگرفتم هیچی از کنکور نمیدونستم , چون کسی نبود راهنماییم کنه.
سال اول و دومی که کنکور دادم سر درگم بودم چون نمیدونستم این مسیرو باید چطوری طی کنم . رتبم چیزی که میخواستم نشد حتی انتخاب رشته کردم و پرستاری قبول شدم اما دلم راضی به رفتن نشد چون میدونستم اگه پزشک نشم این حسرت تا همیشه باهام میمونه .
سال سوم یاد گرفتم چطور باید بخونم و چیکار باید بکنم اما بازم رتبم چیزی نشد که میخواستم….
همه گفتن دیگه نباید بمونی , دیگه موندت اشتباهه , اگه سال اول رفته بودی الان درست تموم میشد و هزارتا حرف دیگه …
تنها کسی که تو این مسیر پشتم بود و تشویقم کرد واسه ادامه دادن بابام بود , گفت کاریو بکن که دوست داری حتی اگه لازم باشه 10 سالم بمونی من پشتتم و همین برام بزرگترین دلگرمی و انگیزه بود و مطمئنم مامان و بابام برای قبولیم بیشتر از من خوشحال شدن و همین برام کافی بود .
اما سال اخر همه تلاشمو کردم , هر راهی بود رفتم , همه راهارو امتحان کردم‌ , گفتم یا نتیجه میده یا حداقل اگه نشد میگم همه تلاشمو کردم و نشد .
و بالاخره اون نتیجه ای که میخواستم گرفتم و الان هربار به عقب نگاه میکنم میگم اون سختیا ارزششو داشت و بازم اگه برگردم عقب با تمام سختیا و بالا پایینایی که بود بازم این مسیرو انتخاب میکنم , چون رسیدن به چیزی که ارزوت بوده شیرین ترین اتفاق دنیاست .