مشاور معصومه یوسفوند

فکر می‌کنی من از اولش رتبه برتر بودم؟ نه منم لبه پرتگاه بودم! بذار باهات روراست باشم؛ منم روزایی داشتم که با گریه کتابامو می‌بستم. منم روزایی رو گذروندم که تراز آزمونم داد می‌زد "تو هیچی نمی‌شی!". منم مثل تو، وسطِ اون همه تستِ عربی و فرمولِ فیزیک، حس می‌کردم توی یه اتاق تاریک گیر افتادم که درش قفله اگه فکر می‌کنی من یه مشاورِ اتوکشیده‌ام که فقط بلده بگه "ساعت 5 صبح بیدار شو"، سخت در اشتباهی! من خودم تهِ تنبلی بودم، خودم استادِ گوشی چک کردن وسطِ تست زدن بودم، خودم همه‌ی اون شب‌ بیداری‌های مسخره و بی‌فایده رو داشتم. من رتبه برتر شدم، نه چون نابغه بودم، چون یاد گرفتم چطوری توی اون روزای سیاه، چراغِ مسیرم رو روشن نگه دارم. الان برگشتم تا چراغِ مسیرِ تو باشم. من همه‌ی اون غول‌های تو رو قبلاً کشتم، پس نترس! دستت رو بده به من، قراره با هم امسال رو بترکونیم. راهش سخته، ولی با هم از پسش بر میایم من اینجام که بهت بگم: من تونستم، چون یه نفر راه رو بهم نشون داد. حالا من همون نفرم برای تو. بیا با هم ثابت کنیم که رتبه برتر شدن، مالِ آدم فضایی‌ها نیست؛ مالِ من و توئه که قراره از تهِ ناامیدی، معجزه بسازیم. پایه‌ای؟» ‌