مشاور زینب کریمی

یه روزی می‌رسه… شاید وقتی برگای پاییزی آروم روی زمین می‌نشینن و تو بعدِ یه روز شلوغ از بیمارستان برمی‌گردی، تازه می‌فهمی همه‌ی اون شبای بی‌خواب و زمین‌خوردن‌ها ارزشش رو داشتن. یه روزی روپوش سفیدت رو می‌پوشی، آرم پزشکی روش برق می‌زنه، و همون لحظه صدای قلبت رو می‌شنوی که آروم می‌گه: «دیدی بالاخره شد؟» اون روز، دیگه تراز پایین، ما امید شدنا، اشکای پنهون و تردیدای بی‌پایان یه خاطره‌ن؛ تو از بین همه‌ی “نشدها” رد شدی تا برسی به “می‌شه”. یه روزی میان راهروای بیمارستان قدم می‌زنی، نگاهت دنبال پرونده‌ی یه بیمار می‌چرخه و لبخندت عمیق‌تر از خستگیت می‌شه؛ می‌فهمی اون همه فشار، اون حس زمین خوردن، فقط داشت تو رو قوی‌تر می‌کرد برای نجات یه نفر دیگه. یه روزی… وسط مشغله‌ی درس و کشیک، یه لحظه وایمیستی جلوی آیینه به خودت نگاه می‌کنی، به دختری که از بین تاریکی بلند شد، به کسی که بارها شکست و دوباره ساخت خودش رو از صفر. اون روز میگی: من نتیجه‌ی جنگیدنم یه روزی صدای پدر و مادر‌ت رو از پشت تلفن می‌شنوی؛ نه برای پرسیدن تراز و ساعت درس، بلکه برای گفتن اینکه بهت افتخار می‌کنیم و گریه‌ی آرومِ مادرت، آرام‌ترین صداییه که تا ابد تو ذهنت می‌مونه. یه روزی سر کلاس کسی از مسیر سختش حرف می‌زنه، تو آروم لبخند می‌زنی و می‌گی: من هم اون روزا رو دیدم… و گذشتم. و همون لحظه می‌فهمی، تو خودِ معنای انگیزه‌ای برای بقیه شدی. می‌بینی؟ این روزایی که الان سخته، قراره برن و جای خودشون رو بدن به روزایی که نفس می‌کشی وسطِ رؤیای قدیمیت. تو قراره یه آدم خفن باشی که با همه‌ی دردهایی که خودش چشید، حالا مرهم دیگرانه. اون روز که برسه، نه فقط از رسیدن خوشحال می‌شی، بلکه به خودت غرور می‌کنی… چون توی همه‌ چی، با تمام وجود زندگی کردی، جنگیدی، و پیروز شدی. 💪🩺