مشاور سامان برزگری

سلام رفیق! 💜 من سامانم؛ دانشجوی پزشکی و فارغ‌التحصیل مدارس سمپاد. داستان من از جایی شروع می‌شه که مثل خیلی از شما، یه هدف بزرگ داشتم؛ پزشکی. در طول دوران تحصیلم دانش‌آموز درس‌خونی بودم و برای رسیدن به هدفم تلاش می‌کردم. اما واقعیت این بود که شرایط مالی خانواده‌م چندان خوب نبود. سال اول کنکور، حتی برای تهیه‌ی کتاب، شرکت در کلاس‌های آنلاین و داشتن مشاور، وام گرفتم. با این حال، به آینده‌م امیدوار بودم. می‌دونستم که می‌تونم به پزشکی برسم؛ حتی اگر دانشگاهی که دوست دارم، سهمم نشه. اما درست در حساس‌ترین لحظه، همه‌چیز اون‌طور که انتظار داشتم پیش نرفت. شب کنکور تیر 1402، اتفاق تلخی افتاد که نتیجه‌ی ماه‌ها تلاشمو تحت‌تأثیر قرار داد. چیزی که فکر می‌کردم فقط یه قدم باهاش فاصله دارم، از دستم رفت. شاید تصور کنی بعدش دوباره نشستم پای درس و با قدرت ادامه دادم؛ اما نه. شکست اون سال منو به‌شدت به‌هم ریخت. دچار افسردگی شدم و تا آذرماه نتونستم درست درس بخونم. ماه‌ها گذشت و من از هدفم فاصله گرفتم. اما قصه اینجا تموم نمی‌شد. برای سال دوم، نه پولی برای خرید کتاب‌های جدید داشتم، نه امکان استفاده از کلاس و مشاور. این بار باید با امکانات کمتر، از نقطه‌ای سخت‌تر شروع می‌کردم. ولی یه چیزی رو خوب می‌دونستم: من هنوز به هدفم نرسیده بودم. از آذرماه، آروم‌آروم شروع کردم. قرار نبود یک‌شبه همه‌چیز درست بشه. باید دوباره به درس خوندن برمی‌گشتم، عادت‌هامو می‌ساختم و از نو به خودم اعتماد می‌کردم. دی‌ماه با جدیت بیشتری ادامه دادم. هنوز مشکلات زیادی وجود داشت، هنوز مسیر آسون نبود؛ اما این بار قرار نبود سختی‌ها تصمیم بگیرن که من به کجا برسم. برای امتحانات نهایی محکم تلاش کردم، مسیرمو ادامه دادم و بالاخره در کنکور تیر 1403، به هدفی رسیدم که یک سال قبل، فکر می‌کردم از دستش داده‌ام. من به پزشکی رسیدم؛ نه چون مسیرم بی‌نقص بود، نه چون همیشه انگیزه داشتم و نه چون همه‌چیز برام فراهم بود. رسیدم چون بعد از یک شکست بزرگ، بالاخره دوباره شروع کردم. و حالا دوست دارم یه چیزی رو به تو بگم؛ تویی که شاید این روزها خسته‌ای، از بقیه عقب افتادی، نتیجه‌ی دلخواهتو نگرفتی یا حتی دیگه به توانایی‌های خودت شک داری. لازم نیست مسیر تو شبیه مسیر من باشه. لازم نیست شرایطت مثل بقیه باشه. اما یه چیز رو از یاد نبر: ترسناک‌ترین اتفاق این نیست که شکست بخوری؛ اینه که توانایی رسیدن به هدفت رو داشته باشی، اما قبل از اینکه واقعاً تلاشت رو بکنی، از خودت ناامید بشی. استعداد به‌تنهایی تو رو به مقصد نمی‌رسونه. چیزی که تفاوت می‌سازه، تصمیم‌های کوچیکیه که هر روز می‌گیری؛ حتی روزهایی که انگیزه نداری، حتی وقتی از برنامه عقب افتادی و حتی وقتی فکر می‌کنی دیگه خیلی دیر شده. من این مسیر رو تجربه کردم. می‌دونم که گاهی فقط درس خوندن نیست که سخته؛ دوباره بلند شدن هم سخته. اما تو قرار نیست همه‌ی مسیر رو امروز طی کنی. فقط باید قدم بعدی رو برداری. من اینجام تا کمک کنم این مسیر رو آگاهانه‌تر، اصولی‌تر و با اشتباهات کمتر طی کنی؛ تا نه‌تنها برای کنکور تلاش کنی، بلکه در پایان این مسیر، از تلاشی که برای آینده‌ت کردی، راضی باشی. حالا ازت یه سؤال دارم: اگه یک سال دیگه به امروزت نگاه کنی، دوست داری ببینی که به خاطر سختی‌های مسیر تسلیم شدی، یا با وجود همه‌ی اون سختی‌ها، برای هدفت جنگیدی؟ من انتخابم رو کردم. حالا نوبت توئه. 💜🩺