مشاور محمدصالح اکبرنژادساروی

بعد از دو سال تلاش برای قبولی توی المپیاد زیست، درست اوایل تابستون دوازدهم، نتایج اومد ومن سر یک اشتباه ساده‌ی محاسباتی توی مرحله نهایی المپیاد پذیرفته نشدم. دوره‌ی نهایی از کفم رفت و بالاخره من موندم کنکور! من بودم و کوهی از مباحث دهم و یازدهم که روی دوشم سنگینی می‌کرد؛ اون‌هم در حالی که سال سخت و سرنوشت‌ساز دوازدهم در انتظارم بود.

بعد یک انتخاب اشتباه در مسیر انتخاب مشاوری که عملا فرقی با چغندر قند نداشت، مجبور شدم کل مسیر رو با آزمون و خطا جلو برم. تمام سنگلاخ‌ها و چاله‌هایی که بقیه از سال دهم آروم‌آروم باهاش روبه‌رو میشن، یک‌جا جلو پام سبز شد. درسته که آزمون و خطاها بازدهیم رو تا حدی پایین آورد، اما در عوض تجربه‌ای بهم داد که صدتا مشاور خبره هم نمی‌تونستن بهم منتقل کنن.

من تک‌تک استرس‌ها، زمین‌خوردن‌ها و تروماهای یه کنکوری رو با تمام وجودم زندگی کردم و حالا پادزهرش رو تو آستینم دارم. خلاصه و ته همه حرفام، میشه یه جمله از علا که میگه:«سینه‌ام دکان عطاری‌ست؛ دردت چیست؟»