مشاور محمدمهدی عنایتی اسد

سلام، من محمد مهدی عنایتی ام، از اولین روز های عمرم که خاطره اش تو ذهنم هست همیشه میخواستم دکتر بشم، محیط بیمارستان برام از شهر بازی جذاب تر بود و بوی خون هیجان انگیز تر که این علاقه درعنفوان نوجوانی با سریال هایی مثل دکتر هاوس و آناتومی گری به شاخه های جراحی و پزشکی بالینی صد ها برابر شد
اما تا اواخر سال یازدهم این ها فقط در حد حرف بود و دریغ از یک ذره تلاش، آخر یجایی بهم تلنگر خورد که حیف اون همه آرزو و اشتیاق ات نیست؟ و شروع کردم، یکم دیر بود، سخت تر از انتظارم بود، خصوصا اوایل از همکلاسی هام خیلی عقب تر بودم و همیشه ی حس ترسی از این بابت ته دلم بود، در کل اشتباه زیاد داشتم
اولش نتونستم درست کلاس های کنکوریم رو هندل کنم و بازدهی ای که باید ازشون میداشتم رو داشته باشم ولی رفته رفته یاد گرفتم، از روبه رو شدن با تستای سخت محاسباتی در میرفتم و یکوچولو دیر فهمیدم هر شرایط و بحرانی رو باید چطور هندل میکردم و سال اول اونجوری که به دلم بشینه نشد
محکم و سرسخت گفتم یک سال صبر میکنم و دوباره صد خودمو میذارم تا بشه، از اشتباهاتم درس گرفتم، هر روز تمام توانم رو گذاشتم تا رسید به کنکور اردیبهشت، قبل از رفتن سر جلسه رو کردم به مادرم گفتم مامان از امروز دیگه میتونی منو دکتر صدا کنی، و همینطور هم شد، وقتی از سر جلسه انقد با اعتماد به نفس کنکورم رو داده بودم که گفتم مامان دیدی گفتم؟
گذشت تا رسیدم به چالش امتحان های نهایی، یکم تو درسای عمومی لنگ میزدم ولی اصلا جا نزدم و تا اخرین لحظات روز قبل هر امتحان تمام تلاشم رو کردم تا این چالش هم پشت سر بگذارم
و نتیجه ی این کم نیاوردن هام شد روز اعلام نتایج کنکور
که از استرس باز کردنش رفتم تنها توی اتاق پشت بوم سایتو باز کردم و چند لحظه بعد، با چشمای اشکی و صدای پر از بغض و دستایی که از هیجان میلرزیدن از پله ها بدو بدو پایین رفتم و خانواده رو صدا کردم…
لحظه ای که پاس تک تک اتون آرزو میکنم و میخوام کمک اتون کنم که مشابه اش رو تجربه کنید