مشاور ملیکا رجبی

سلام، من ملیکا هستم. از یک مدرسه نمونه‌دولتی شروع کردم. سال کنکور برای من فقط درس خوندن نبود؛ یک جنگ تمام‌عیار بود. از فشارهای مالی گرفته تا روزهایی که از نظر عاطفی و روحی، خرد شده بودم. بارها به خودم گفتم کم بیار، بگو که از پسش برنمیای. اما هر بار که به هدفم فکر کردم، فهمیدم تسلیم شدن، انتخابی نیست که بتونم باهاش کنار بیام. چیزی که من رو نجات داد، فقط تحمل سختی نبود. پیدا کردن راه درستِ عبور از اون سختی‌ها بود. یاد گرفتم چطور با کمترین امکانات، بیشترین بهره رو ببرم. یاد گرفتم وقتی همه چیز تاریک به نظر می‌رسه، یک قدم دیگه بردارم. و یاد گرفتم که فشار، وقتی درست باهاش روبه‌رو بشی، تبدیل به قدرت می‌شه. امروز اینجام تا همون چیزی رو به تو منتقل کنم که خودم با هزار آزمون و خطا به دستش آوردم. حالا تصور کن. یک روز صبح از خواب بیدار می‌شی. نه از اون صبح‌هایی که با اضطراب و ترس از عقب موندن شروع می‌شه. یک صبح آروم. تقویم رو که نگاه می‌کنی، می‌بینی اون روزی که همیشه ازش می‌ترسیدی، تموم شده. کنکور تموم شده. تصور کن چند ماه بعد، روی صندلی یه کلاس تو همون دانشگاهی که اسمش رو توی دفترت می‌نوشتی و بهش فکر می‌کردی، نشستی، حالا اونجایی، بین آدم‌هایی که مثل خودت جنگیدن و رسیدن، وقتی وارد دانشکده می‌شی، حس می‌کنی اینجا جای توئه، جای کسی که کم نیاورد. تصور کن روزی که کارنامه‌ت رو می‌بینی، دستات می‌لرزه، اسمت رو می‌بینی، همون جایی که باید باشه. اون لحظه، همه‌ی شب‌بیداری‌ها، همه‌ی گریه‌های پشت کتاب، همه‌ی روزهایی که حس می‌کردی هیچ‌کس درک نمی‌کنه چی داری تحمل می‌کنی، همه‌شون یک معنی پیدا می‌کنن. همه‌شون تبدیل به یک جمله می‌شن: «ارزید.» تصور کن به عقب نگاه می‌کنی، به این روزهای سختی که الان داری می‌گذرونی، و لبخند می‌زنی. چون می‌فهمی اون روزها نبودن که تو رو شکستن،‌ بلکه اون روزها بودن که تو رو ساختن. تو رو تبدیل کردن به کسی که الان هستی، کسی که به خودش افتخار می‌کنه. منم این مسیر رو رفتم، از همون جایی که تو الان ایستادی، شروع کردم. از فشارهای مالی، از تنهایی، از روزهایی که به خودم شک کردم.. ولی به هدفم رسیدم . نه چون نابغه بودم، چون کم نیاوردم. من اینجا نیستم که فقط یک برنامه‌ی خشک و خالی تحویلت بدم. اینجام که نه‌تنها شخصی‌سازی‌شده‌ترین برنامه و دقیق‌ترین پیگیری ها و آموزش هارو در اختیارت بذارم، مهم‌تر از همه، اینجام تا وقتی خواستی کم بیاری، بهت بگم که «بلند شوو، منم این مسیر رو رفتم، مطمئن باش که می‌شه». اینجام که بهت یاد بدم چطور با ذهنت بجنگی و برنده بشی. چطور وقتی همه چیز علیه‌ته، مسیر خودت رو بسازی. و چطور وقتی این سال تموم شد، فقط یک قبولی به دست نیاورده باشی؛ بلکه یک نسخه‌ی قوی‌تر و عمیق‌تر از خودت ساخته باشی. و حالا اینجام تا به تو بگم: تو هم می‌تونی. اون صبح آروم، اون صندلی دانشگاه، اون لحظه‌ی دیدن اسمت روی کارنامه، برای تو هم اتفاق می‌افته. فقط باید یک چیز رو باور کنی، اینکه این سختی‌ها ابدی نیستن، گذرا هستن و تو، از پسشون برمیای. تو از پسش برمیای، و من کنارتم که تو این مسیر کمکت کنم