مشاور معصومه اکبری

«بریم این روزا رو با هم بسازیم؟ یه روزی که بهت قول میدم، خیلی هم دور نیست… اسم یه رشته و شهر تو کارنامه‌ی نهایی‌ت خونت رو غرق شادی می‌کنه و همه از ته دل برات دست می‌زنن. یه روزی حوالی پاییز، دستت تو دست خودت و درگیر انتخاب واحد و خریدِ وسایلِ ترم جدیدتی و یه حسِ قشنگ میگی: «آخرش شد!» اون روزا دیگه خبری از پرینت‌های بی‌پایانِ جزوه‌های تاملند و کلاسینو نیست؛ دیگه کسی نمیگه «جزوه رو بفرست»؛ خودت می‌نویسیش! یه روزی سر کلاس دانشگاهی می‌شینی که انگار همه عمر به اونجا تعلق داشتی، نه اینکه بیای به زور و سختی خودتو رسونده باشی. اون روز می‌فهمی هدفت اصلاً ارزش جنگیدن داشت… حتی گاهی با خودش می‌جنگید! یه روزی بعد از مدت‌ها میری همون پانسیونی که دوران کنکور میرفتی… هر گوشه‌ش رو که نگاه کنی، خودِ یک سال پیشت رو می‌بینی که سخت داره درس می‌خونه، می‌خنده و گریه می‌کنه. همون پانسیون دیگه فقط اتاقِ درس نیست، میشه محلِ خاطره‌های خوبِ زندگی‌ت! یه روزی گایتون دستت میرسه و عجیب تو رو یاد زیست یازدهمت می‌اندازه… شاید اونجا تو هم مثل من، تدریسِ استاد زیستت جلو چشمات جون بگیره و دلتنگش شی… یه لحظه یادت میاد یه روزی تو هم اونجا نشسته بودی و فکر می‌کردی «اینجا کجاست؟ من چیکار دارم اینجا؟» یه روزی دیگه حرفات و مامانت محدود به تراز، ساعت و تست نمیشه؛ اون روز می‌گی: «امروز راجع به بیماری جدیدی که توی کلاس درباره‌اش صحبت کردیم…» و مامانت انقدر با جون و دل گوش میده که انگار معروف‌ترین پزشکِ شهر جلوش نشسته! دیگه نمی‌پرسه «ساعت چند خوندی؟» می‌پرسه: «حسّت چطوره؟ از درس چیزی متوجه شدی؟» یه روزی روپوش می‌پوشی و تو آینه رویای بچگیت رو می‌بینی که جلوت وایساده… بابایی که گوشی به دست و با کلی ذوق عکس می‌گیره از قشنگ‌ترین صحنه‌ی زندگیش: «فرزندی که بهش افتخار می‌کنم! یه روزی یه کنکوری رو می‌بینی… خسته، سردرگم، ترسیده از شرایط… بهش از روزای کنکور خودت و سختی‌هاش میگی تا دلش آروم بگیره. می‌گی: «اگه تو تونستی، اون هم می‌تونه!» و می‌بینی یه لبخندِ کوچک می‌زنه… یه روزی توی تماس، یکی از دانش‌آموزاتت درمورد همون مشکلی می‌پرسه که خودت باهاش درگیر بودی… اونجاست که یه لبخندِ کوچک گوشه‌ی لبت می‌شینه و میگی: «چقدر زود گذشت! الان خودم حلش کردم و بهش رسیدم! یه روزی که از قضا جمعه‌ست، دیگه خبری از آزمونِ 8 صبحِ قلم‌چیت نیست… قراره زنگ شاگردات رو بزنی و برنامه‌ی هفته‌ی بعدشون رو بچینی. می‌گویی: «شما رو دوست دارم و بهتون افتخار می‌کنم!» می‌بینی؟ این روزایی که می‌دونم چقدر سخته برات، قراره همچین روزایی که برات تعریف کردم بهت بده. همیشه قرار نیست یه کنکوری بمونی با کوهی از کتاب، گوشه‌ی اتاقت… بالاخره تموم میشه! اون روزا رو بهت نشون دادم که این روزا با تموم جونت تلاش کنی و برسی بهش… پشت سرت رو به خدا کن و فقط ادامه بده… من اینجام تا کمکت کنم و بهت یادآوری کنم که تو می‌تونی! 💫