مشاور مریم مرادی

راستش را بخواهی… من یک روزهایی دقیقاً جای تو بوده‌ام. همان شب‌هایی که چراغ اتاق روشن است، اما ذهنت از خستگی دیگر توان ادامه دادن ندارد… همان لحظه‌هایی که با خودت فکر می‌کنی: «نکند کم آورده باشم؟ نکند دیر شده باشد؟» می‌دانم این فکرها از کجا می‌آیند؛ از دلِ کسی که فقط نمی‌خواهد یک آزمون را پشت سر بگذارد، بلکه می‌خواهد به رویایی برسد که مدت‌ها با آن زندگی کرده. اما بگذار یک چیز را به تو بگویم: تمام این روزهای سخت، تمام نمی‌شوند که فقط بگذرند؛ می‌گذرند تا تو را بسازند. برای روزی بخوان که اسمت در لیست قبولی، کنار اسم دانشگاهِ رویاهات می‌درخشد… برای لحظه‌ای که ضربان قلبت دیگر از استرس نیست، از شوق است؛ از اینکه بالاخره به جایی رسیده‌ای که فقط خودت می‌دانی برایش چقدر گریه کرده‌ای، چقدر جنگیده‌ای و چند بار بعد از خسته شدن، دوباره از نو بلند شده‌ای. بعضی روزها فقط باید بغضت را قورت بدهی و ادامه بدهی… و عجیب اینجاست که همین روزها، یک روزی تبدیل می‌شوند به قشنگ‌ترین خاطرات زندگی‌ات. یک روز می‌رسد که همه آن دفترچه‌های خط‌خطی، آن اتاقِ پر از جزوه و برگه، آن خستگی‌ها، سکوت‌ها، شب‌بیداری‌ها و حتی قهوه‌های نیمه‌خورده، فقط یک لبخند عمیق روی لبت می‌گذارند. یک روز پاییزی قشنگ، با دیدن کارنامه‌ات، خانه‌تان غرقِ شوق می‌شود. افتخار را در چشم‌های خانواده‌ات می‌بینی و همان لحظه می‌فهمی هیچ‌کدام از اشک‌ها، ترس‌ها، فشارها و جنگیدن‌ها بیهوده نبوده‌اند. بعد از آن، می‌رسد روزی که جلوی دانشکده می‌ایستی، عکس می‌گیری و بارها به آن نگاه می‌کنی و با خودت می‌گویی: «دیدی؟ بالاخره شد…» و من؟ من اینجا هستم؛ نه فقط به‌عنوان یک مشاور، بلکه به‌عنوان کسی که این مسیر را با تمامِ سختی‌ها، ترس‌ها، افت‌ها و دوباره بلند شدن‌هایش درک کرده. من کنار تو می‌مانم؛ نه فقط در روزهای خوب، بلکه در همان شب‌هایی که فکر می‌کنی دیگر توان ادامه دادن نداری. با هم شروع می‌کنیم، با هم رشد می‌کنیم، و یک روز با هم لبخند می‌زنیم به تمام روزهایی که فعلاً فقط اسمِ «خواستن» رویشان مانده. به تو قول می‌دهم تا روزی که اسمت در لیست قبولی بدرخشد، در این مسیر تنها نمانی. بیا برای آن روز، با تمامِ جانت بجنگ… من هم تا تهِ راه، کنارتم. 🤍