مشاور مریم میرزابیگی

رفقای من سلام یادمه دی ماه سال 402 که درگیر امتحانات ترم اول مدرسه بودم و‌از طرفی فشار ماه ها درس خوندن توی مسیر کنکور روی شونه هام بود ، استرس ،خستگی و ناامیدی خیلی زیادی رو حس میکردم درس و کتاب و تست و همه چیزایی که مربوط به کنکور بود و کنار گذاشته بودم و غرق توی ناامیدی خودم بودم اونجا و توی اون دوره باز سراغ پناهگاه همیشه خودم یعنی(رویاپردازی کردن) میرفتم چشامو میبستم و اون لحظه ای که نتایج اعلام میشه و‌من با دیدن رتبه خوب میپرم بغل مامان بابام، اشک شوق بعد رسیدن به هدف، جمع کردن حجم عظیمی از کتابا وجزوات کنکوری و بجاش چیدن کتابای قشنگ مورد علاقم توی قفسه ،انجام کارای ورودی دانشگاه و همه چیه مسیر و تصور میکردم 🫠 با خودم عهد بسته بودم که اگه نشد که سرمو بالا بگیرم و بگم من تلاشمو کردم ولی اگر شد بیام توی همین مسیر با کسایی که درگیر اتفاقاتی شدن ک خودم گذروندمشون تعامل کنم و به عنوان یک دوست یک کنکوری قدیم و دانشجو کنونی همراهشون بشم شماهم بجنگید تا روز اخر توی همه شرایط با همه پستی بلندیا و به این فکر کنید که قراره روز بعد اعلام نتایج با حال خوب تک تک کتابا و جزوات و کلاسای درسی رو حذف کنید ، قراره کلی تحقیق کنید و دانشگاه و رشته مورد علاقتونو پیدا کنید، قراره بشید همون بچه ای که خانواده با افتخار و تحسین ازش حرف میزنه و در نهایت بشید همون ادم موفقی که توی ذهنتون قطعا ی بار تصورش کردید👌🏻 نقش من کنار شما؟ قطعا اگه کنکور یه مسیر صاف و بدون استرس بود، احتمالاً مشاور هم لازم نبود! من اینجام که توی روزهایی که خسته‌ای، ناامیدی، یا فکر می‌کنی از بقیه عقب افتادی، کمکت کنم دوباره مسیرت رو پیدا کنی 🤍✨