مشاور هستی علی اصغرزاده

سلام به دوست خوبم که الان داری این رو میخونی😉 نمیدونم الان دقیقا کجای راهی؟ تهش؟ اولش؟ یا همون نقطهی میانی که آدم نه تهش رو میبینه و نه ابتداش رو؟ اما یه چیزی رو خوب میدونم: تو الان اونجایی هستی که من دقیقا خودم هم تو این مسیر بودم. وهمیشه یه چیز تو وجودم بود که از همه ی نمرهها برام ارزشمندتر شد: حس نکردنِ تسلیم. یادم میاد هروز صبح که از خواب بیدار میشدم یا شبای امتحان، وقتی همه خواب بودن، من با یه فنجون چای و یدونه شکلات پای میز کوچیک اتاقم مینشستم و با خودم میگفتم: «هستی، اگه امروز نخونی، کی میخونه؟ اگه الان تلاش نکنی، کی میخواد جبران کنه؟» و هر روز و هر شب، با همون چای سرد و یه عالمه کاغذِ خطخطی، میجنگیدم. هم با درسا،هم با خودم. با اون صدای درونیم که میگفت «نمیشه»، «خیلی دیره»، «تو به اندازه‌ی بقیه نیستی». اما من به یه چیز ایمان داشتم: که کسی که تسلیم نمیشه، نصف راه رو رفته. که کسی که هر روز، حتی با یه صفحه خوندن، جلو میره، عقب نمیمونه. و اینکه روزی میرسه که با خودت میگی: «آره، اون روزا تموم شدن. من اونجام.» حالا که به اون روزا فکر میکنم، لبخند میزنم. نه به خاطر قبولیام، نه به خاطر دانشگاه. به خاطر اون دختری که با وجود همه چیز، روزش رو با یه «امروز یه قدم برمیدارم» شروع میکرد☺️ و بهت قول میدم، تو هم روزی به این روزا نگاه میکنی و میخندی. میخندی به اون ترسهایی که امروز بزرگ جلوه میکنن، اما فردا فقط یه خاطره ان🌈🍀 پس اگه امروز خستهای، یه نفس عمیق بکش. اگه شک داری، یادت بیاد که شک، اول راهِ یقینه و یادت باشه: من کنارتم. نه به خاطر اینکه میدونم چقدر سخته، به خاطر اینکه میدونم چقدر شیرینه وقتی بهش میرسی🥹😍