مشاور ماردین احمدی

سلام رفیق! 🩺💜 من ماردینم؛ دانشجوی پزشکی دانشگاه علوم پزشکی رشت٫اما داستان من از جایی شروع می‌شه که شاید خیلی از شما الان توی اون نقطه باشید؛ جایی که نه پایه درسی قوی‌ای داری، نه علاقه زیادی به درس خوندن و نه حتی می‌دونی دقیقاً باید از کجا شروع کنی. من تا قبل از سال دوازدهم، هیچ‌وقت دانش‌آموز درس‌خونی نبودم. دنیای من بیشتر از اینکه با کتاب و درس گره خورده باشه، با گیم، و کار کردن و پول درآوردن شکل گرفته بود. پایه درسی ضعیفی داشتم؛ حتی شب‌های قبل از امتحان ریاضی کابوس می‌دیدم! اما جالبه که وقتی بالاخره شروع به یادگیری کردم، همون درسی که روزی ازش میترسیدم، برام جذاب شد. سال دوازدهم تصمیم گرفتم مسیر زندگیم رو تغییر بدم. رؤیایی که توی ذهنم داشتم، با یه زندگی معمولی فرق می‌کرد. من نمی‌خواستم صرفاً یه زندگی عادی داشته باشم؛ می‌خواستم مستقل باشم، آیندم رو خودم بسازمم، درآمد خوبی داشته باشم و به جایگاهی برسم که همیشه آرزوش رو داشتم. اما مسیر رسیدن به این رؤیا، اصلاً اون چیزی نبود که تصور می‌کردم… خونمون فضای کافی برای درس خوندن نداشت. یه داداش کوچولوی دوست‌داشتنی داشتم که نیاز به مراقبت داشت و مامانم هم به‌خاطر شغل معلمی نمی‌تونست همیشه خونه باشه. گاهی برای اینکه از برنامم عقب نمونم، حتی ناهار خوردن رو به تعویق می‌انداختم. شب‌های طولانی بیدار می‌موندم و توی زمستون‌های سرد بانه، برای پیدا کردن یه جای آروم، مجبور می‌شدم به زیرزمین برم و درس بخونم. بعضی روزها هم راهی کتابخونه می‌شدم تا بتونم با تمرکز بیشتری مطالعه کنم. از طرفی فشارهای اطرافیان، مشکلات خانوادگی و دغدغه‌های مالی هم بخشی از روزهای من بودن. با اینکه پدرم همیشه تا جایی که می‌تونست حمایتم می‌کرد، دوست نداشتم فشار های مالی بیشتری بهش وارد کنم. برای همین خیلی از کتاب‌ها رو تهیه نکردم و با فایل‌های PDF کتاب مسیرم رو ادامه دادم. با تمام این سختی‌ها، سال اول کنکور نتونستم به هدفم برسم. شکست برای من فقط قبول نشدن توی یه آزمون نبود؛ من از نظر روحی روزهای خیلی سختی رو گذروندم. ناراحت بودم، ناامید بودم و نمی‌تونستم به‌راحتی با نتیجه‌ای که گرفته بودم کنار بیام. اما یه حقیقت مهم وجود داشت: من هنوز به زندگی‌ای که می‌خواستم نرسیده بودم. سال اول، مشکل من فقط کمبود تلاش نبود؛ من بلد نبودم چطور درس بخونم. برنامه درستی نداشتم، روش مطالعه‌م اصولی نبود و نمی‌دونستم چطور از زمان و انرژی‌ای که می‌ذارم، بهترین نتیجه رو بگیرم. برای همین سال دوم تصمیم متفاوتی گرفتم. تصمیم گرفتم از یه مشاور کمک بگیرم. همین تصمیم، نقطه عطف مسیر من شد. برای اولین بار یاد گرفتم چطور برنامه‌ریزی کنم، چطور درس بخونم، چطور نقاط ضعفم رو بشناسم و چطور با کمترین اتلاف وقت، بیشترین بازدهی رو داشته باشم. با کنار گذاشتن گوشی، افزایش ساعت مطالعه و پایبندی به برنامه، کم‌کم تونستم فاصله‌ای که بین خودم و هدفم بود رو کمتر کنم. این بار فقط قرار نبود بیشتر درس بخونم؛ قرار بود درست‌تر درس بخونم. و بالاخره، بعد از تمام اون روزهای سخت، به پزشکی رسیدم. من به پزشکی رسیدم؛ نه چون از اول دانش‌آموز قوی‌ای بودم، نه چون شرایط زندگی‌م ایده‌آل بود و نه چون همیشه انگیزه داشتم. من رسیدم چون یاد گرفتم که ضعف‌های امروز من، لزوماً محدودیت‌های فردای من نیستن. و حالا رفیق، می‌خوام یه چیزی رو بهت بگم… شاید تو هم مثل من پایه درسی ضعیفی داشته باشی. شاید از درس خوندن فراری باشی. شاید بارها با دیدن نتیجه آزمونات ناامید شده باشی. شاید شرایط خونت مناسب نباشه، شاید فشار اطرافیان رو تحمل کنی یا حتی فکر کنی که دیگه برای شروع کردن خیلی دیر شده. اما بذار یه حقیقت رو از کسی بشنوی که خودش این مسیر رو زندگی کرده: قرار نیست گذشتت، آیندت رو تعیین کنه. قرار نیست چون امروز ضعیفی، فردا هم ضعیف بمونی. قرار نیست چون یه بار شکست خوردی، همیشه شکست‌خورده باشی. تو فقط به یه مسیر درست، یه تصمیم جدی و استمرار نیاز داری. من نمی‌خوام صرفاً مشاوری باشم که برات برنامه می‌نویسه و ساعت مطالعت رو بررسی می‌کنه. می‌خوام کسی باشم که شرایطت رو درک می‌کنه، به حرفات گوش می‌ده، نقاط ضعفت رو پیدا می‌کنه و کمک می‌کنه راهی رو بری که خودم برای پیدا کردنش سختی‌های زیادی کشیدم. میدونم که گاهی مسیر کنکور از چیزی که تصور می‌کنی سخت‌تر می‌شه. میدونم که بعضی روزها خسته می‌شی، انگیزت رو از دست میدی و شاید حتی به توانایی‌های خودت شک کنی. اما مهم اینه که توی این روزها بدونی چطور باید ادامه بدی. یادت باشه رفیق؛ شاید نتونی شرایط شروع زندگیت رو انتخاب کنی، اما می‌تونی برای ساختن آیندت تصمیم بگیری. من از یه دانش‌آموز ضعیف به دانشجوی پزشکی رسیدم؛ پس هیچ‌وقت اجازه نده شرایط امروزت، رؤیای فردات رو کوچیک کنه. این مسیر رو با هم می‌سازیم؛ قدم‌به‌قدم، روزبه‌روز، تا یه روز به گذشته نگاه کنی و با لبخند بگی: «ارزشش رو داشت!» 💜🩺