مشاور سحرناز آرامشی مقدم

از خواب‌های نیمه‌شب تا کت سفید🩺🤍 چندین وقت پیش بود که من هم مثل شما، پشت میز نشسته بودم، کتابای شیمی و زیست جلوم ردیف بود و مغزم از فرمول‌ها و تاریخ‌ها پر شده بود. راستش رو بخواین، خیلی شب‌ها بود که با خودم می‌گفتم " من اصلاً می‌تونم؟" و خیلی روزها بود که نتیجه آزمون‌ها، جواب سوالمو "نه" می‌داد. اما یک چیزی رو خوب یادم هست: اون لحظه‌ای که کارنامه کنکور رو دیدم و اسم دانشگاه علوم پزشکی روش بود، تمام اون شب‌های بی‌خوابی، تمام اون روزهایی که خسته بودم ولی باز هم خوندم، یک‌دفعه معنی پیدا کردن. امروز، با کت سفید دانشجویی، دارم پزشکی می‌خونم؛ همون چیزی که سال‌ها آرزوش رو داشتم. نه به خاطر اینکه نابغه‌ام، نه به خاطر اینکه شانس آوردم. به خاطر اینکه هر روز، حتی اون روزهایی که دلم نمی‌خواست، یک قدم کوچیک برداشتم. من اینجا نیستم که به شما بگم "آسونه". می‌خوام بهتون بگم "شدنیه" . چون من خودم از همون جایی شروع کردم که شما الان ایستادید. با استرس، با شک، با خستگی. ولی بدونید که اون طرفش، یک جای خوب منتظر شماست. فقط کافیه باور کنید و ادامه بدید. می‌خوام به شما نشون بدم که قانون کنکور ساده است: نه به اندازه‌ای که بی‌خیال شی، نه به اندازه‌ای که ترس داشته باشی. فقط کافیه بدونی که هر روز کوچک، یک قدم بزرگ به جلوست. «تو نیازی نیست بهترین باشی. فقط نیازه که امروز، از دیروز بهتر باشی. و فردا، از امروز. بقیه‌اش خودش میرسه.»