مشاور پریسا ولیپور

یه روزی از راه می‌رسه… روزی که با لبخند، کارنامه‌تو باز می‌کنی، دلت تند تند می‌زنه، و بعد فقط اشک… اشک خوشحالی. اون لحظه، همه‌ی خستگی‌ها، بی‌خوابی‌ها، استرس‌ها، می‌شن خاطره. مامانت بغلت می‌کنه و می‌گه: “دیدی گفتم می‌تونی؟” می‌خوایم با هم برسیم به همون روزی که خوابش رو هر شب می‌بینی. جایی که تو یه کلاس دانشگاه نشستی، وسط شور و شوق شروع یه زندگی جدید. همه چی جدیده… کیف جدید، مسیر جدید، آدم‌های تازه، و یه تویی که کلی قوی‌تر شدی. دیگه خبری از چسبوندن برگه‌های برنامه‌ریزی به دیوار نیست، از تایم گذاشتن برای هر تست شیمی، از مرورهای شب امتحانی. جاشو داده به دغدغه‌های قشنگ‌تر… این‌که کدوم کلاس رو برداری، چه لباسی برای روز اول بپوشی، و کِی قراره با دوستات تو کافه روبه‌روی دانشکده بشینی و بخندی تا دلت وا شه. یه روزی کتابای کنکورت توی کارتن می‌رن ته کمد، و تو توی قطار برگشت به خونه، هندزفری تو گوشت، به ترم بعد فکر می‌کنی… به آینده‌ای که حالا دیگه مال توئه. قراره با هم بسازیمش… قدم به قدم، بی‌جا زدن، بی‌تسلیم شدن. تا اون روز… من کنارت می‌مونم. نه فقط به‌عنوان مشاور، بلکه به‌عنوان کسی که بهت ایمان داره.