مشاور نعیم نظری

حالا که دارم فکر میکنم من اصن چه طور از اینجا سر دراوردم چه طور از مدرسه ای که بچه هاش همه تابستون کانادا بودن و می دونستن اگه قبول نشن میرن ترکیه یا روسیه، به اینجا رسیدم الان که تابستونه، ساعت 7 صبح بلند میشم میرم سر کار ، برمیگردم باید برم کتابخونه درسمامو بخونم بعدش برم باشگاه و اخرشب بیام با خانواده و کسایی که دوست دارم وقت بگذرونم.هر دفعه یاد یه نفر میوفتم که وقتی به یه موفقیت هرچقدر کوچیک میرسیدم، ذوق می کردم برم پیش و نگم برات از اون لحظه ای که بهش می گفتم، برق توی چشاش یا حس تو صداش انگیزمو صد برابر میکرد. باهم وقت میزاریم و واسه اینده برنامه ریزی می کنیم و اینکه قرار یه تغییری هرچقدر هم شده کوچیک روی زندگی بقیه بزاریم .توی هر مسیری اگه یه نفر کنارت باشه که هم فازت باشه، سوخت جتت بشه و بهت کلی انگیزه بده می تونی خیلی پیشرفت کنی.خیلی مهمه که هم فازتو پیدا کنی و با هم این مسیر رو برین جلو و به بهترین ها برسی.