مشاور مبینا مریدنمازی

میدونم هر ثانیه تو هر زمان و مکانی داره چی تو سرت میگذره!انگاری ذهنت قفلی زده رو روزهای باقی‌مونده تا کنکور…وای خدایا اگه نشه چی؟اگه نتونم چی؟ اون لحظه هایی که حس میکنی همه دارن با سرعت جلو میرن و تو ازشون عقب موندی…اون شبایی که هرشب قبل خوابت داری به جای فکر خریدن کتاب کنکور و منبع جدید به خریدن روپوش سفید رویاییت با اشک شوق مامان و نگاه غرورآمیز بابا فکر میکنی..میگی خداجونم یعنی میشه؟میشه یروزی بهم بگن خانم دکتر!آقای دکتر!یا اون صدای دلنشین پیج شدن اسمت توی بیمارستانو که نگم! اون لحظه ای که بعنوان فارغ التحصیل وارد دبیرستانت میشی و دیپلمتو تحویل میگیری و شیرینی قبولیتو پخش میکنی…شاید اولین باری باشه که برای مدرسه رفتن روزشماری میکنی? اون لحظه ای که رویاهاتو زندگی میکنی…بابت این روزایی که ادامه دادی و جا نزدی از خودت تشکر میکنی و میگی مَنِ عزیزم ازت ممنونم:) پس بخاطر تموم حس های رهایی و کافی بودنای بعد کنکورم که شده ادامه میدیم✌? اینو دختری میگه که از ورود به دبیرستان حتی قبل شروع مهر یعنی از تابستون ورود به دهم همه چیشو پای کنکور گذاشت .. برای یک رتبه خیلی خفن شروع کرد اما اتفاقات خیلی تلخی افتاد سال دوازدهم براش که هرلحظه ممکن بود جا بزنه… مثل اینکه روز امتحان نهایی سلامت حالش بد میشه و با ده دقیقه تاخیر به حوزه امتحان میرسه و اجازه ورود به آزمون و بهش نمیدن و اینجا بود که پایان مسیر کنکور 404 اش جلو چشمش رد شد اما همون چند جمله‌ی اول متن هرروز و هرثانیه از جلوی چشماش رد میشد!دلش نمیخواست آرزوهاشو بقیه زندگی کنن و با بدترین حال دنیا شروع کرد به خوندن دوباره درحالی که توی یک میلی متری دره بود… رفیق من خواستم بهت بگم حتی توی ترسناک ترین روزای زندگیت موظفی به ادامه دادن چون تو تجربه کردن تموم اون قشنگیارو به خودت مدیونی…به چشمات خوندن جزوه‌ و رفرنس های آناتومی و فیزیولوژی و مدیونی به گوشات نجوای خانم دکتر و آقای دکتر گفتنارو مدیونی و به قلبت زیستن باقی زندگیتو توی رشته مورد علاقت مدیونی:) پس باهم میسازیمش تا یک روزی برسه از خودمون بابتش تشکر کنیم?