مشاور میرحسین بیات پور

یه صبح پاییزی بود، هوا خنک و بوی برگ‌های زرد و نارنجی همه‌جا رو پر کرده بود. داشتم از در بزرگ دانشکده پزشکی رد می‌شدم، بوی خاص اتاق‌های معاینه و بوی ضدعفونی‌کننده توی هوا پیچیده بود. صدای همهمه دانشجوها با روپوش سفید و گوشی‌های پزشکی که دور گردن‌شون بود، انرژی عجیبی به فضا می‌داد. اون روز یادم اومد که چقدر راه سختی رو اومدم… سال 99، وسط همه‌گیری کرونا، کنکور اولم رو خراب کردم. سال 1400، حقوق دانشگاه شیراز قبول شدم و 6 ترم خوندم، اما دلم هنوز برای پزشکی می‌تپید. همه بهم می‌گفتن ولش کن، دیگه دیر شده، ولی من صداهای ناامیدکننده رو می‌نداختم کنار و فقط به یک چیز فکر می‌کردم: «پزشکی، هر طور شده». سال 1401 دامپزشکی قبول شدم، ولی حتی یک روز هم سر کلاسش نرفتم. چون برای من «هدف نصفه» یعنی شکست. شب‌ها ساعت‌ها بیدار موندم، با چشمای قرمز و دل پر از استرس، اما از پا ننشستم. و حالا اینجام؛ دانشجوی پزشکی،حال خوب خوب شدن بیمارا جلوی چشمت ، حس خوب گرفتن داروهای بدون نسخه از داروخونه با کارت پزشکیت ، مهارتی که تو کلینیک زیبایی دارم، تزریق فیلر و بوتاکس که با دست خودم انجام می‌دم و لبخند رضایت روی صورت آدما… پزشکی برام فقط درس نیست، یه پرستیژه که توی هر جمعی بهم احترام میاره. وقتی ماشینم رو بفروشم، همه میگن «این ماشین دست یه دکتر بوده»، وقتی میرم خونه‌های چند صد میلیاردی بخرم، دیگه پرینت حساب برام نیازی نیست… فقط کافیه بگم «من پزشکم» و درها باز میشن. تو هم می‌تونی این مسیر رو بری، فقط کافیه باور کنی، بجنگی و هیچ‌وقت کوتاه نیای.مهم نیست قوی ای یا ضعیف، با هم ادامه میدیم مسیر رو