مشاور مهدیه فانی

باران تندی می‌بارید. او زیر سایه‌بان کوچک ایستاده بود و به مسیر گِلی و دشوار پیش رو نگاه می‌کرد. قرار بود امروز به قله برسد؛ قله‌ای که ماه‌ها برایش تمرین کرده بود. اما حالا هوا بد بود، مسیر لغزنده بود و صدای درونش می‌گفت: «بی‌خیال… امروز وقتش نیست.» همان لحظه پیرمردی با کوله‌ای کهنه از کنار او گذشت. بدون اینکه توقف کند، گفت: «اگر منتظر بهترین روز بمانی، هیچ‌وقت نمی‌رسی.» او از این حرف جا خورد. پیرمرد ادامه داد: «قله‌ها مال کسانی است که در بدترین روزها هم قدم اول را برمی‌دارند.» انگار این جمله در دلش جرقه‌ای روشن کرد. زیر باران ایستادن سخت بود، اما حرکت سخت‌تر. نفس عمیقی کشید و قدم اول را برداشت. هر قدم بعدها برایش معنایی داشت: قدم اول: غلبه بر ترس. قدم دوم: غلبه بر تنبلی. قدم سوم: باور به خود. باران همچنان می‌بارید اما او دیگر اهمیت نمی‌داد. وقتی به نیمه‌ی مسیر رسید، آسمان آرام شد و نور خورشید از پشت ابرها بیرون آمد؛ گویی دنیا به کسی که تسلیم نشد پاداش می‌داد. ساعتی بعد، روی قله ایستاده بود. خسته، خیس، اما پیروز. لبخند زد و یاد حرف پیرمرد افتاد: «قله‌ها برای کسانی است که حتی در بدترین روزها هم راه می‌افتند.» و او فهمید که گاهی تنها کافی است یک قدم برداری… باقی راه خودش روشن می شود