مشاور مائده شاکری

یه روزی منم مثل تو بودم؛ با دفترایی که کنجشون اسم درس‌ها خط‌خطی شده بود، با تست‌هایی که ته‌شون “نمی‌دونم” نوشته بودم، با رویایی که از دور می‌درخشید: روپوش سفید. گایتون. آناتومی. استرس قبل پاتولوژی. بوی دانشکده. ولی یه چیزی رو همون موقع فهمیدم: هیچ‌کس توی دانشکده پزشکی با شانس نیومده. همه‌شون یه روز نشستن پشت میز، تو سکوت شب، و گفتن: من از این مسیر نمی‌ترسم. من قراره ازش رد بشم. کنکور قوی‌تر از تو نیست. گایتون همون صفحه‌هاییه که یه روزی تو هم ورقش می‌زنی. آناتومی همونی‌ه که بعداً روی هر عضله‌ش اسم علمیت رو می‌نویسی. دانشگاه علوم پزشکی فقط منتظر آدمیه که یه قدم جلوتر بره. و من؟ من فقط کسی‌ام که این مسیر رو قبلاً رد کرده؛ از تست زدن‌های طولانی، از جمعه‌هایی که آزمون خراب می‌شد، از لحظه‌هایی که می‌گفتم: «کاش یکی بود درست راه رو نشونم بده.» حالا خودم اون آدمم. همون کسی که آرزو داشتم کنارش باشه. اگه الان خسته‌ای، اگه نمی‌دونی از کجا شروع کنی، اگه فکر می‌کنی این مسیر زیادی بزرگه… یاداوری کنم: روپوش سفید مال کسایی‌ه که نمی‌ترسن اولین قدم رو دوباره بردارن. و من اینجام که قدم‌به‌قدم، مثل یه هم‌مسیر واقعی، تا دمِ درِ دانشکده پزشکی همراهت بیام. جایی که یه روز، دقیقا مثل من، کتاب گایتون رو می‌ذاری روی میز و میگی: “بالاخره رسیدم.” ???